Pazar, 22 Ocak 2017


     Milli Edebiyat Akımının önde gelen yazarlarından Müftüoğlu Ahmet Hikmet, Ekim 1911’de yayınlanıp sonra Çağlayanlar adlı kitabına alınan Üzümcü hikayesinde yurttaşlarımızın çektiklerinden bir kısmını anlatmıştır. Hikaye bu toprakların sahiplerinin arada bir de olsa okuması, ibret alması gereken eserler arasındadır.

     Bir yazar dostumuz milletimizin verdiği şehitlere misal verirken bu şiirsel hikayeyi özetlemiş, ancak eksik. Daha fazlasını, hikayenin bir kısmını biz sunuyoruz sizlere:

     “ … Hiddetle yıldırım gibi gürlediğin halde rikkatle bir bulut gibi ağlarsın; safiyette bir melek, ısrarda bir dev­sin... Onun için dünyada eşi bulunmaz bir millet olmuş­sun. Düşündüğün zaman bir aslan temkiniyle ağır ve sa­kin duruşundan, kızdığın vakitki azim ve şiddetin anlaşıl­maz. Uzun kirpiklerin altında utangaç ve durgun düşü­nen iri gözlerin bir kere açılmasın; kalın kaşların bir kere çatılmasın; o zaman varlığın, benliğin köpürür, taşar! O zaman ceberûtun, haşmetin parlar, yükselir. O zaman cebbar olursun. Bu acayip sırr-ı hilkatini bilmeyenler, ya­nılırlar.

Maddî menfaate ehemmiyet vermezsin. Para deni­len mâden parçasına itibar etmezsin. Suçun budur. Müs­rifliği asalet icâbı sayarsın.

       Vakarın benliğine galebe çalar. Cananını canına ter­cih edersin. Ekseri başkaları için yaşar; başkaları için ça­lışır; başkaları uğruna ölürsün. Başkaları seni beğendiği hâlde sen kendini sevmezsin. Ne zaman köyünde, önüne bir önlük koyup makine basma geçecek, ne vakit eline pergel alıp masaya yaslanacaksın? Ne zaman dükkânının tezgâhında sermayenin faizini hesap edeceksin?... Sen­den bunu bekliyorlar, sana bu kusuru buluyorlar... Fakat vakit kalıyor mu? Keseni doldurmak için değil, karnını doyurmak için kullandığın sapanın demirini tarlanın ortasında bırakıp tüfeğin çeliğine sarılıyorsun... O serhadden bu hududa koşuyorsun... Bulgaristan'da Ölüyor, Yunanistan'da ölüyor, Acemistan'da ölüyor, Sırbistan'da ölüyor; yalnız yurdunda, köyünde ölemiyorsun. Sevgili Ayşeciği doya doya öpemiyor, yavrun Mehmetçiği seve seve büyütemiyorsun...

Bir ulu çınarsın ki kırılır, eğilmezsin; ölür, inlemezsin... Kanınla çorak kumlukları sularken ekmeğini alnı­nın terine batırır yer, yine düşman karşısına yaralarınla beraber her yerde bir istihkâm gibi çıkarsın... Sen zalim heybetinle bir mazlumsun; ninenin, atanın bucağında bir garib; ananın, babanın kucağında bir yetimsin!...

Dul analarla dolu olan şu Anadolu bir üvey nine ka­dar sana cefakârdır... Sen Şarkın kınına giremeyen bir kı­lıcısın; döğüle döğüle tavlanır, vurula vurula kırılırsın. Yine her parçandan bir kıvılcım, her kıvılcımından bir şimşek çıkar. İlâhî bir kuvvetin, ebedî bir feyzin var, ey Türk!.”

Yüzbir yıl geçmiş, değişen ne var? Bugün yazılmış gibi oturmuyor mu olaylara? Büyük yazar olmak budur. Yazdıklarının yıllar sonra da gerçeklerle örtüşmesi, yazdıklarından güncel olaylara alıntı yapılması… Müftooğlu Ahmet Hikmet şimdilerde unutulur gibi olsa da gerçekte büyük yazardır. Kıymetli dostlar, bu nedenle bize Ahmet Hikmet’i hatırlatan dostumuza teşekkür ediyor, şehitlerimizi dualarla anıyoruz.

Yorum ekle


Güvenlik kodu
Yenile

EYOF 2017 Erzurum


Takip Et